سخن مفسّرين « الَّذِينَ يَشْرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا » 74 ابو الفتوح نوشته است : شرى هم بيع باشد و هم خريدن و مراد در آيت بيع است ، يعنى آنان كه دنيا بفروخته اند بآخرت ، يعنى دنيا رها كرده‌اند و از دست بداده و آخرت بستده . فخر : ممكن است « يَشْرُونَ » بمعنى « يشترون » باشد يعنى ميخرند ، و گفته‌اند اين جمله خطاب بمنافقين است كه از جنگ در احد خوددارى كردند پس معنى چنين مىشود : آنهائى كه دنيا را بر آخرت ترجيح ميدهند سودى نميبرند مگر كه در راه خدا بجنگند . « فَيُقْتَلْ أَوْ يَغْلِبْ » 74 ابو الفتوح نوشته : و براى آن در برابر « تقتل يقتل » نگفت « يغلب » گفت ، كه اين عامتر است ، چه غلبه هم بقتل باشد و هم بتاختن دشمن ، چون دشمن را بشكند هم غالب باشد . « الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُها » 75 ابو الفتوح : عموم مفسّرين گفته‌اند مراد بقريه مكّه است . و اعراب شهر بزرگ را قريه مينامند چون مردم زياد در آنجا جمع ميشوند ، و ابو علىّ گفته است : جمله ى « وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجالِ » يعنى مردان ناتوان كه عبّاس ابن ابى ربيعه بود ، و ابو جندب بن سهيل ، و سلمة بن هشام و وليد بن الوليد ، و غيره هم بودند ، خداى تعالى دعاى ايشان اجابت كرد ، و رسول مكّه بگشاد و عتّاب ابن اسيد را براى ايشان امير كرد ، و او يار ايشان شد تا آنان كه مظلوم بودند و ذليل ، و ضعيف ، غالب و قاهر و قوى گشتند بر ظالمان . مجمع : اين آيه دلالت دارد بر اهمّيت دعا ، زيرا خداوند حكايت كرده است كه آنها دعا كرده‌اند و چون اثر اين دعا در فتح مكّه ظاهر شد معلوم است كه خدا دعاى آنها را مستجاب كرده است و گر نه نقل دعاى آنها در اين آيه فايده نداشت . « إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطانِ كانَ ضَعِيفاً » 76 مجمع : بعضى گفته‌اند چون دوستان شيطان با شك و ترديد كار ميكنند و مؤمنين با يقين و دليل ، پس حيله ى شيطان ضعيف است . عبده : از مباحث لفظى كه در اين قسمت گفتگو مىشود مطابق نشدن صفت